Page 5 - De Utrechter Week 32

Basic HTML Version

De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
Dinsdag 7 augustus 2012
pagina 5
Hij woont al dertig jaar in Alkmaar en
is al die tijd getrouwd met zijn dertien
jaar jongere echtgenote. Het is zijn
tweede huwelijk. Zijn lichamelijke
gesteldheid laat zeer te wensen over.
Tien jaar geleden scheurde zijn aorta
en verkeerde hij een paar weken in
levensgevaar. Lichamelijk is hij daar
nooit overheen gekomen. Een voet
moest geamputeerd worden en zijn
lichamelijke klachten zijn talrijk.
Op zijn voetballeven in Utrecht kijkt
hij met groot plezier terug. “Als kind
voetbalde ik vlak bij mijn ouderlijk
huis aan de Laan van Chartroise in
Ondiep. Humphrey Mijnals woonde
tegenover ons. Met buurjongens
speelde ik op een knollenveldje waar
nu de Anton Geesinkstraat is. Mijn
vader was een echte Veloxman. Het
was dan ook geen vraag waar mijn
broer en ik moesten gaan voetballen.”
Ongeluk
Een ongeluk op zestienjarige leeftijd
had een vroegtijdig einde kunnen be-
tekenen voor het jeugdige talent. “Met
een groepje jongens wilden we bij een
voetbalwedstrijd van Elinkwijk de
politie om de tuin leiden. We klom-
men daar over het hek. Ik bleef haken
met mijn voet in het prikkeldraad en
klapte met hoofd en rug tegen een
betonnen paal. Gevolg een gebroken
rug en een zware hoofdwond. Twee
maanden moest ik plat op mijn rug in
het ziekenhuis op bed blijven liggen.
Jarenlang heb ik er last van gehad.”
Op zijn achttiende, in 1960, maakt hij
zijn debuut in het eerste van Velox.
“Het jaar daarvoor waren we met de
A-junioren kampioen van Nederland
geworden. Een heel sterke compe-
titie met onder andere Ajax dat een
sterke jeugdselectie had met spelers
die later uitkwamen voor het grote
Ajax. Velox speelde tweede divisie.
Ik was midvoor en scoorde veel.
Mijn harde schot werd gevreesd. Ze
hadden gemeten dat ik het hardste
schot van Nederland had. We hadden
een echt vriendenteam met duidelijke
taken, bepaald door trainer Daan van
Beek. Ik was erg populair vanwege
mijn techniek, atletisch vermogen en
doelpunten, maar voelde me absoluut
niet de ster. In 1962 promoveerden we
naar de eerste divisie.”
Koek en limonade
Velox was een semiprofclub, maar
betaalde de spelers nauwelijks.
“Bij winst kregen we dertig gulden.
Op vrijdagavond kregen we bij de
wedstrijdbespreking van voorzitter
Elzendoorn altijd een flesje limonade
en een gevulde koek. De onderlinge
sfeer was echter geweldig. We hadden
ongelofelijk veel plezier. Ik had nooit
het plan naar een andere club te gaan,
maar mijn ogen gingen open toen
Cor Adelaar van Velox naar Sparta
overging. Even later, in 1963, kreeg
ik een heel gunstig aanbod van DWS,
dat in het Olympisch stadion in Am-
sterdam met een capaciteit van 65.000
toeschouwers speelde.” DWS was
het jaar daarvoor gepromoveerd naar
de Eredivisie en wilde de nationale
top bereiken. “Ze hadden veel geld
beschikbaar dat ze verkregen hadden
met een illegale loterij. Allemaal
zwart geld. Voorzitter Solleveld was
een echte ondernemer met visie. Ze
betaalden voor mij het recordtrans-
ferbedrag van dat jaar in Nederland
van 80.000 gulden. Ik kreeg een
Volkswagen en 5000 gulden zwart in
het handje. DWS werd, tegelijk met
mij, versterkt met topspelers als Daan
Schrijvers, Rinus Israël en anderen.
Bij de seizoenstart zaten er al zo’n
20.000 toeschouwers in het stadion.
Later, toen we inderdaad om het kam-
pioenschap speelden, was het stadion
steeds uitverkocht. In 1964 werden
we landskampioen, na 2-1 winst tegen
GVAV. Ik scoorde die wedstrijd de
gelijkmaker, nadat we met de rust met
0-1 achterstonden. Mosje Temming
scoorde de kampioenstreffer 2-1.”
Mooie meisjes
Frans Geurtsen bleef tot zijn 26e bij
zijn ouders in Ondiep wonen. “Ik had
al sinds mijn dertiende een vriendin.
Na tien jaar liep die verkering op de
klippen, doordat ik als voetbalprof
een heel ander leven kreeg, met veel
buitenlandse trips. Ik had veel geld
omhanden en mooie meisjes liepen
constant om me heen. Prachtige peri-
ode. Tijdens de Koninkrijkspelen in
Suriname, waar DWS aan meedeed,
kwam op een zwoele avond een bij-
zonder aantrekkelijk vrouw spontaan
op mijn schoot zitten. Ze bleek de
dochter van de Franse ambassadeur
in Suriname. Drie weken lang hebben
we daar een gepassioneerde liefde be-
leefd. Veel nachtelijke avonturen dus
in die jaren. Ik kon makkelijk in een
weekend veel geld uitgeven. Maar na
woensdag ging ik, als voorbereiding
op de wedstrijd, altijd vroeg naar bed.
Leefde dus wel degelijk voor mijn
sport.”
Gestopt
Op zijn 29e stopte Frans Geurtsen
plotseling met voetbal. “Ik had een
slepende blessure aan mijn achilles-
pees. Mijn profcontract liep af en ik
moest semiprof worden. Ik had een
technische opleiding werktuigbouw-
kunde en wilde een vaste baan. In
het begin was het enorm wennen. Dis-
cipline van de dagelijkse werkvloer
was mij vreemd. Uiteindelijk ben
ik er wel in geslaagd een boeiende
maatschappelijke carrière op te bou-
wen. Ik had er kijk op ingewikkelde
logistieke vraagstukken op te lossen
bij het bedrijf MSD, waar ik lang in
dienst was. Zo heb ik tot mijn 65e op
niveau kunnen werken. Ook heb ik
nog jarenlang amateurclubs in Noord
Holland getraind.”
Oud-Veloxspelers uit zijn tijd hadden
onderling nog contact. “Dat is nu
niet meer. Tegenwoordig ontmoet je
elkaar alleen nog bij begrafenissen.
Met mijn eerste vriendinnetje heb ik
wel weer contact. Het voetbal heeft
me veel gebracht, maar ik ben blij nu
een anoniem persoon te zijn. Daarom
is dit mijn laatste interview.”
Interviews, daar wil hij absoluut niets meer van weten. Alleen omdat de interviewer van De Oud-Utrech-
ter een oud klasgenoot van de middelbare school is en via de telefoon bijzondere herinneringen boven-
haalde, stemde Frans Geurtsen (70) in. Volgens zijn zeggen is dit absoluut zijn laatste interview.
Frans Geurtsen, de
midvoor met het hardste
schot van Nederland
- Frans Geurtsen (Foto Jan Jansen) -
Frans Geurtsen voetbalde bij Velox en later bij het Amsterdamse DWS, was in 1964 en 1965 topscorer van de Eredivisie en
speelde eenmaal in het Nederlands elftal. Lichamelijke problemen bezorgen hem een steeds moeilijker bestaan.
Interview door Jan Jansen
- Aan de bal bij DWS in 1964 -
- Frans Geurtsen in zijn Veloxtijd in 1962 -