Page 2 - De Utrechter Week 40

Basic HTML Version

Kinderuitzending
Een goede vriend uit Utrecht stuurt me
vaak De Oud-Utrechter. Ik las daarin
over de kinderuitzendingen in de hon-
gerwinter. Misschien vinden de lezers
van De Oud-Utrechter het interessant
dat ook in Australië nog een van deze
kinderen woont (sinds 1952).
Ik vertrok, als jongetje van net tien jaar
oud, vanuit de Waterstraat in de kou
en in het donker. Mijn moeder had de
briefjes die ik naar huis stuurde (via het
Rode Kruis, geloof ik) bewaard. Dit
schreef ik toen:
‘14 Maart 1945. Ik ben Dinsdagmid-
dag in Hengelo (O) aangekomen.
Eerst stopte de truck in Amersfoort.
Een kwartiertje. En toen 1,5 uur voor
de IJssel, voor controle. Over de
IJssel een kwartier, en toen zijn we
Maandagavond in Delden aangekomen.
En toen zijn we met een boerenwagen
naar Hengelo gegaan. EN NU KOMT
HET MOOIE NOG…. IK BEN BIJ
EEN BOER! O, en ik heb ‘s nachts 2
lichtkogels gezien. En op de boerderij
hebben ze een jongen zoo groot als
ik en een meisje van 7 jaar. En ik heb
hoofdkaas gehad, en spek, pap, lever-
worst en bloedworst door elkaar en op-
gewarmd. Er is een grote herdershond
en 3 koeien, 2 poesjes en het is er fijn.
Maar nu weet ik niets meer. Dag.’
‘16 April 1945. U zal wel gehoord
hebben dat Hengelo (O) bevrijd is. Ik
zal er iets over vertellen. Op 3 April, ‘s
avonds 9 uur zijn we bevrijd. De hele
middag hebben de moffen geschoten.
Om 5 uur (hoorden) zagen we de eerste
Engelse tanks. Er klom een man uit een
van die tanks en die gaf een sein aan
de anderen tanks. Toen richten ze de
lopen langs de boerderij heen. Opeens
begonnen ze te schieten. We wisten
geen raad. We zijn plat op de buik over
het deel gekropen en een poosje achter
de boerderij blijven liggen. En toen zijn
we naar de villa tegenover de boerderij
gegaan. Daar hebben we in de kelder
gezeten. De volgende morgen vonden
we uit dat de boerderij totaal verbrand
was.’
In 2002 bezochten we Nederland, en
hebben toen de plaats gevonden waar
de boerderij vroeger stond. Er staat nu
een mooi stenen huis. De oude schuur
is er nog en de villa waar we destijds de
nacht doorbrachten. Het was leuk om
de zoon Johan, die er nog steeds woont,
te ontmoeten.
Wim van Essen
Sydney, Australia
vanessen@zip.com.au
-----------------------------------------------
Dierenwinkel
In de Kanaalstraat had je vroeger een
dierenwinkel De Fauna. Eigenaar Bob
had altijd van die aparte dieren te koop.
Hij belde mij eens op en zei dat hij
leuke diertjes voor mij te koop had. Hij
had een grote Amerikaanse salamander
van ongeveer 30 centimeter lang en
vier Indonesische klauwkikkers. Ik
kocht ze, die klauwkikkers en die rare
salamander. Die salamander had een
grote kop! Je zou zeggen, dat die meer
kop dan lichaam was. Gaf je hem een
vette regenworm, dan hapte hij met
veel kabaal naar de worm en je vingers.
Pijn deed het niet, maar elke keer
schrok ik mij ´t lazarus! Een kreng van
een beest, crimineel verd….
Velen zullen het zich nog wel herinne-
ren. De communistische drukkerij van
de Waarheid werd, vanwege de inval
in Hongarije door de Russen, door
Nederlanders aangevallen. De ruiten
werden ingegooid en de te hoge ruiten
met katapulten aan diggelen geknald.
Ja, toen kreeg ik toch van een agent
op een motor met zijspan een flinke
dreun op mijn schouderblad en nek. Ik
heb het goed gevoeld. Waarom hij mij
moest hebben? Ik keek alleen maar. Ja,
crimineel dat ik was! Potdorie.
Ik trakteerde - ik was nog niet ge-
trouwd - mijn vriendin en twee van
haar vriendinnen op een etentje bij de
Chinees, Drakenburg. Heel gezellig,
heel leuk, lekker gegeten. Klaar met
eten gingen de meisjes alvast naar
buiten. Ik betaalde met 25 gulden
en kreeg, geen onzin, terug van 100
gulden. Mijn hart klopte als een dolle
en mijn bloed kookte bijna. Ik zei niks,
liep naar buiten, maar hoe! Ik kwam
amper buiten. Ik had zeker in elke
schoen wel tien kilo lood! Maar ja, ik
had niet veel te makken. De Chinees
had poen genoeg. Wat ik nu niet meer
weet is, of ik toen mijn onderbroek
bevuild had.
Ja, ja, wat een tijd zeg. Bij Brozee een
tonnetje heet water voor tien cent, drie
limonades voor een gulden, tien gebak-
ken bokkingen voor een gulden. Ja,
de jaren 50, 60. Gemoedelijk gezellig,
geen onrust in de samenleving, in de
maatschappij. Loonsverhoging, tien
cent per uur!!! Vaker twee cent!
Henk Verbooma
Utrecht
Pagina 2
Dinsdag 2 oktober 2012
De Oud-Utrechter - Dé gratis krant voor de echte Utrechter
In verband met de privacywetgeving wijst De Oud-Utrechter de lezers erop dat zij met het insturen van een oproepje akkoord gaan met het vermelden van hun adresgegevens in de krant en daarmee tevens in het krantenarchief op het internet.
TANTE POST
U
Colofon
De Oude Stad B.V. neemt bij de vervaardiging van De Oud-
Utrechter grote zorgvuldigheid in acht, doch aanvaardt geen
enkele aansprakelijkheid voor de inhoud van redactie of
advertentie. Prijswijzigingen en zetfouten zijn voorbehouden.
Copyright De Oude Stad BV; niets uit deze uitgave mag
worden gekopieerd voor publicatie in andere media zonder
uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever.
De Oud-Utrechter is een uitgave van:
De Oud-Utrechter BV
Postbus 615
3500 AP Utrecht
Tel:
030 - 302 00 17
Email: info@deoud-utrechter.nl
Website: www.deoud-utrechter.nl
Administratie:
administratie@deoud-utrechter.nl
Adverteren:
Yvonne van Veenendaal
Tel: 06 – 20 60 02 85
Eindredacteur:
Ton van den Berg
Tel: 030 - 302 00 17
Email: info@deoud-utrechter.nl
Vormgeving:
Reclamestudio Baasimmedia, Nieuwerkerk a.d. IJssel
Ben opgericht in Utrecht. Alhoewel, mijn vrouw zegt Jutphaas, maar dat even daar
gelaten. Vroeger als kind, tenminste zo was het met mij, lag je in bed en vond je
de omgeving en familie zeer vertrouwd en dacht je vaak “Als ik hier ooit nog eens
weg moet?” We waren een doorsnee familie met, herinner ik mij, muziek tussen
de schuifdeuren. Ik wilde dat later ook, maar mijn karakter en omstandigheden
lieten het niet toe daar mijn brood mee te verdienen. Ik heb wel tussen 1960 en
‘65 in de band The Silverstrings gespeeld. Mijn eerste bewuste herinnering gaat
terug tot de zandbak op de kleuterschool. Verder moest ik mijn vader helpen in de
zaak, hij wilde dat ik die overnam, maar dat is er nooit van gekomen, ik was geen
zakenman. Liever deed ik iets anders, timmerman dat was het! Maar ja, de theorie
was niet mijn sterkste kant, en dat is mij mijn hele leven blijven achtervolgen.
Verder was mijn jeugd doorsnee, flaneren in de stad, bioscoopbezoek, op de fiets
naar Culemborg, Amsterdam of Amersfoort, en ook langs de Kromme Rijn wan-
delen en zwemmen. ‘s Zondags samenscholen bij snackbar Smit op Hoograven,
maar ik had toch het gevoel een beetje aan de kant te staan. Dat kwam volgens mij
door het werk waar ik later in terecht kwam: parketeur en nog later vloerenlegger-
stoffeerder. Ik kwam veel in aanraking met stoffen die fnuikend zijn voor het
menselijk gestel, maar daar had men toen nog geen weet van. In 1980 is men daar
pas een onderzoek naar
gestart en het zelfde als
bij asbest: veel te laat.
Ken mensen die totaal
in de vernieling zitten,
in een rolstoel, maar
gelukkig is dit mij niet
gebeurd. Mijn visie is
de laatste jaren een stuk
ruimer geworden, en
gelukkig maar, want
dat maakt het leven een
stuk aangenamer.
Tegenwoordig zie ik
dat ‘Als ik hier ooit
weg moet?’ een stuk
ruimer. Niet dat ik
waar ik nu woon weg
wil, in ieder geval,
niets ten kwade, terug
naar Utrecht. Ben op
het ogenblik, nadat ik
gepensioneerd ben, via
Schoolbank en Dienst-
kameraad een beetje op
zoek naar mensen uit het verleden waar ik mee omgegaan ben. Maar de reacties
blijven ver onder de verwachting. Niet dat iemand medelijden met mij hoeft te
hebben hoor, maar het kon beter, en misschien komt dat nog. De foto is natuurlijk
uit de tijd van de Silver Strings. Ik sta in het midden. Een ieder die dezelfde herin-
neringen heeft aan die tijd graag reageren.
R. Buitenhuis
Hertenwissel 6, 3871 JS Hoevelaken
033-2534125, buibur@upcmail.nl
Esmay Hoekman:
Tel: 030 - 82 00 570
Mijn opa, Frans-
Johannes Landzaat
(1887-1956), was lid
van worstelvereniging
De Halter. Dat moet
dan na 1921 (oprichting
van de Halter) zijn
geweest. Voor die tijd
was hij mogelijk lid
van een andere sport-
of worstelvereniging.
Tijdens zijn verplichte
militaire dienst in 1914
is hij ook sportinstruc-
teur geweest. Daarnaast
werkte hij in de keuken
met de rang van kor-
poraal. Een jeugdfoto
in worsteltenue toont
hem op nog jongere
leeftijd. Via mijn vader
(1910-1987), die meer
aan wielrennen deed
bij De Volharding (net
als zijn jongere broers Jan en Henk), bezocht ik na 1945 het Gebouw van Kunst
en Wetenschappen aan de Mariaplaats om te kijken naar diverse worstelpartijen
die daar gehouden werden. Vreemd genoeg sprak mijn opa nooit met mij over
zijn jeugdperiode. Wel nam hij mij mee om te gaan vissen. Pas na zijn overlijden
in 1956 en toen mijn vader de medailles toonde die mijn opa had verkregen (het
verhaal gaat dat hij er ruim 50 had) wist ik daar vanaf. Ik begreep wel altijd dat
wij een hele sterke opa hadden. De overlevering meldt dat hij zeker 125 kilo kon
drukken en een handstand kon maken van ruim vijf minuten! Hij zou daarvoor
een zilveren ster hebben gekregen. Voor meer informatie verwees mijn vader mij
in 1968 naar de heer Ritzer (restauranteigenaar aan het Vredenburg) die vertelde
dat hij de sterke Landzaat gekend had.
Frans H. Landzaat
030-6011207, Schalkwijk
Worstelaar Landzaat
Als ik hier ooit
nog eens weg moet