Mijn herinnering bij ‘Getekend Utrecht’ over de JP-Coenbrug |
| Geplaatst door Administrator (admin) op Feb 15 2012 |
De zacht tuffende (ploef, ploef, ploef) schepen van rederij de Tijdgeest of de dekschuiten die bij houtzagerij De Ster gelost werden. Dat laatste is mijn oudste herinnering: naar buiten kijken naar het lossen van balken en planken die elders gezaagd.
De JP-Coenbrug ging regelmatig open en toen ik eenmaal alleen naar buiten mocht en naar de overkant van de weg, ging ik bij de ophaalbrug kijken. Als de brugwachters uit hun wachthuisje kwamen schoven ze eerst de grendels midden op de brug los en vervolgens ieder aan een kant aan de slinger draaien zodat de brug open ging. Er was toen nog geen slagboom, niet nodig ook, het brugdek vormde zelf de beveiliging.
Later verhuisden we iets verderop, 50 meter voorbij de brug. In die jaren werd er riolering aangelegd in de Leidseweg en werden de hekken langs het water (en de kinderkopjes) vervangen door de hekken die er nu staan.
De boodschappen werden meestal in de JP Coenstraat gedaan. Melkboer De Kogel, het Postkantoor, banketbakker Koudijs (ook voor uw spoorpunten of zakjes kruimels), slager Blom ("Jij wilt zeker wel een stukje worst?) en de groenteboer waar toen de fam. van Velzen werkte. Ze woonden in een woonarkje in het vaartje tussen de Leidsekade en De Ster. Later begonnen ze een eigen winkel in de Noorderstraat.
Die boodschappen bij de melkboer dat leverde me nog een ‘nieuwe’ fiets op. Dat zat zo: tussen de middag thuis gekomen moest ik nog even gauw kaas of zo halen. Ik sprong op de fiets en liep daarna naar huis. Toen ik weer naar school moest stond mijn fiets dus niet voor de deur! Gestolen!
Daar kwam dus een ‘nieuwe’ tweedehands fiets van de fietsenmaker in de 1e Achterstraat. Na enige tijd vroeg de melkboer of wij wisten van wie die fiets was die voor de deur stond en die hij maar binnen gezet had 's avonds. Ja, die was dus van mij (geweest). Hij was dus niet gestolen, maar vergeten en de melkboer had er keurig op gepast! Ja, over die brug hebben we heel wat heen en weer gelopen!
Ed. Schulte
Terug